صدای تو خوب است.       

             صدای تو سبزینه ی گیاه عجیبی است      

       که در انتهای حزن میروید.   

      در ابعاد این عصر خاموشی 

           من از طعم تصنیف

                  در متن ادراک یک کوچه

                                                  تنها ترم... .

      بیا تا برایت بگوییم

  چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

         صدا کن مرا. 

  به تازگی آدرس وبلاگ عوض شده که در زیر براتون گذاشتم

خوشحال میشم اونجا هم ببینمتون

                http :// sayeh- rooshan .loxblog . com/ 

              (البته لابلای حروف فاصله گذاشتم تا نوشته بشه

            آدرس اصلی مشخصه.اون فاصله ها رو خودتون کم کنید ...!!! ) 

                                                        به امید دیدار...

    حالمان بد نيست غم کم می خوريم           کم که نه! هر روز کم کم می خوريم
      آب می خواهم، سرابم می دهند               عشق می ورزم عذابم می دهند
        خود نمیدانم کجا رفتم به خواب                   از چه بیدارم نکردی آفتاب؟؟
          خنجری بر قلب بيمارم زدند                      بی گناهی بودم و دارم زدند
      دشنه ای نامرد بر پشتم نشست                ازغم نامردمی پشتم شکست
       سنگ را بستند و سگ آزاد شد                    يک شبه بيداد آمد داد شد
       عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام                 تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام
      عشق اگر اينست مرتد می شوم              خوب اگر اينست من بد می شوم
    بس کن ای دل نابسامانی بس است            کافرم دیگر مسلمانی بس است
        در میان خلق  سردرگم شدم                        عاقبت آلوده مردم شدم
      بعد ازاين بابی کسی خو می کنم               هر چه در دل داشتم رو می کنم
         نیستم از مردم خجر بدست                   بت پرستم بت پرستم بت پرست
     بت پرستم،بت پرستی کار ماست             چشم مستی تحفه ی بازار ماست
      درد می بارد چو لب تر می کنم                  طالعم شوم است باور می کنم
        من که با دريا تلاطم کرده ام                       راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟
        قفل غم بر درب سلولم مزن!                   من خودم خوشباورم گولم مزن!
      من نمی گويم که خاموشم مکن                 من نمی گويم فراموشم مکن
      من نمي گويم که با من يار باش                من نمی گويم مرا غم خوار باش
     من نمی گويم،دگر گفتن بس است            گفتن اما هيچ نشنفتن بس است
        روزگارت باد شيرين! شاد باش              دست کم يک شب تو هم فرهاد باش
          آه! در شهر شما ياری نبود                       قصه هايم را خريداری نبود!!!
        وای! رسم شهرتان بيداد بود                       شهرتان از خون ما آباد بود
        از درو ديوارتان خون می چکد                  خون من،فرهاد،مجنون می چکد
      خسته ام از قصه های شوم تان                 خسته از همدردی مسموم تان
      اينهمه خنجر دل کس خون نشد               اين همه ليلی،کسی مجنون نشد
        آسمان خالی شد از فريادتان                     بيستون در حسرت فرهادتان
        کوه کندن گر نباشد پيشه ام                      بويی از فرهاد دارد تيشه ام
       عشق از من دورو پايم لنگ بود                قيمتش بسيار و دستم تنگ بود
        گر نرفتم هر دو پايم خسته بود                تيشه گر افتاد دستم بسته بود
       هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!                   فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!
        هيچ کس از حال ماپرسيد؟نه!                   هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!
       هيچ کس اشکی برای ما نريخت               هر که با ما بود از ما می گريخت 
      چند روزی هست حالم ديدنیست             حال من از اين و آن پرسيدنيست 
        گاه بر روی زمين زل می زنم                      گاه بر حافظ تفاءل می زنم
          حافظ ديوانه فالم را گرفت                      يک غزل آمد که حالم را گرفت:
                                     ما زياران چشم ياری داشتيم 

                                    خود غلط بود آنچه می پنداش

لئوناردو داوینچی موقع کشیدن تابلوی "شام آخر" دچار مشکل بزرگی شد. می بایست " نیکی " رابه شکل عیسی و "بدی" را به شکل یهودا یکی از یاران عیسی که هنگام شام تصمیم گرفت به او خیانت کند، تصویر میکرد. کار را نیمه تمام رها کرد تا مدل های آرمانی اش را پیدا کند.

روزی که در یک مراسم همسرایی،تصویر کامل مسیح را در چهره یکی از جوانان همسرا یافت.جوان را به کارگهش دعوت کرد واز چهره اش اتودها و طرح هایی برداشت. سه سال گذشت. تابلو شام آخر تقریبا تمام شده بود؛ اما داوینچی هنوز برای یهودا مدل مناسبی انتخاب نکرده بود.

کاردینال مسئول کلیسا کم کم به او فشار می آورد که نقاشی دیواری را زودتر تمام کند. نقاش پس از روزها جست و جو، جوان شکسته و ژنده پوش مستی را در جوی آب یافت. به زحمت از دستیارانش خواست او را تا کلیسا بیاورند ، چون دیگر فرصتی برای طرح برداشتن از او نداشت. گدا را که درست نمی فهمید چه خبر است به کلیسا آوردند،دستیاران سرپا نگه اش داشتند و درهمان وضع داوینچی از خطوط بی تقوایی ، گناه و خودپرستی که به خوبی برآن چهره نقش بسته بود نسخه برداری کرد.

وقتی کارش تمام شد ،گدا، که دیگر مستی کمی ازسرش پریده بود چشمهایش را باز کرد و نقاشی پیش رویش را دید، و با آمیزه ای از شگفتی  و اندوه گفت : " من این  تابلو را قبلا دیده ام!" داوینچی شگفت زده پرسید :کی؟! گدا گفت سه سال قبل ، پیش از آنکه همه چیزم را از دست بدم . موقعی که در یک گروه همسرایی آواز می خواندم زندگی پر از روئیایی داشتم ، هنرمندی از من دعوت کرد تا مدل نقاشی چهره عیسی  بشوم!

" می توان گفت نیکی و بدی یک چهره اند؛ همه چیز به این بسته است که هر کدام کی سر راه انسان قرار بگیرند."

              تست خود شناسی

  این یک تست روانشناسی است که توسط زیگموندفروید طراحی شده.

فرض کنید که در خانه هستید وپنج اتفاق زیر همزمان پیش می آید:

۱-تلفن زنگ می زند.

۲-بچه تان گریه می کند.

۳-یکی دارد در خانه را می زند و صدایتان میکند.

۴-لباس ها را بیرون روی طناب پهن کرده اید و باران می گیرد.

۵-شیر آب را در آشپزخانه باز گذاشته اید وآب درحال سرریز شدن است.

  خب،حالا با این وضعیت شما به تریت کدام کارها را انجام می دهید؟

۱-زنگ تلفن ، نشانه شغل و کار شماست.

۲-گریه کردن بچه، نشان دهنده خانواده است.

۳-زنگ در خانه ، نشان دهنده ی دوستان شماست.

۴-لباس ها ،نشان دهنده ی پول هستند.

۵-سر رفتن آب، نشان دهنده ی میل جنسی است.

شهر بی عشق

یك نفر از كوچه ی ما عشق را دزدیده است
این خبر دركوچه های شهر ما پیچیده است

دوره گردی در خیابانها محبت می فروخت
گوئیا او هم بساط خویش را برچیده است

عاشقی می گفت روزی روزگاران قدیم
عشق را از غنچه های كوچه باغی چیده است

عشق بازی در خیابان مطلقا ممنوع شد
عابری این تابلو را دورمیدان دیده است

یك چراغ قرمز از دیروز قرمز مانده است
چشمكش را هیز چشمی خیره سر دزدیده است

می روم از شهر این دل سنگهای كور دل
 یك نفر بر ریش ما دل ریشها خندیده است ....